ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

ฟางหลิน : ' ไอ้แดน ! เมื่อไหร่จะกลับมาเมืองไทยสักทีเนี่ย อีกแค่อาทิตย์เดียวโรงเรียนก็จะเปิดแล้วนะเว่ย ' เขาเปิดโทรศัพท์เพื่อดูข้อความที่เพื่อนส่งมา แดเนียล : ' ฉันจะกลับไปให้ทันวันเกิดไอ้ชะเอมแล้วกันว่ะ ' ฟางหลิน : ' เอ้า นี่สรุปคือแกจะโดดเรียนใช่ม่ะ ? ' แดเนียล : ฮ่า ๆ ๆ ฟางหลิน : ' ไอ้นี่หนิ -,-* แดเนียล : เออ ๆ ไว้เจอกัน แดเนียลกระชับเสื้อโค้ทก่อนจะเดินไปตามถนนซึ่งมีหิมะโปรยปรายเบา ๆ คุณพ่อของเขาเสียไปตั้งแต่ตอนที่เขาอายุได้ 14 ปี คุณแม่ของเขาทำใจไม่ได้ ท่านจึงพาเขาย้ายโรงเรียนอย่างกระทันหันและบินไปอาศัยอยู่กับคุณปู่คุณย่าของเขาที่นิวยอร์ก เมื่อเขาอายุได้ 16 ปี เขาได้กลับมาที่เมืองไทย เนื่องจากว่าคุณอาของเขามีธุรกิจอยู่ที่นี่ เขาจึงขอย้ายกลับมาเรียนที่นี่อีกครั้ง ตอนนี้เขาอายุ 18 ปีแล้ว ทุก ๆ ปิดเทอมเขาจำจะต้องเดินทางมาอยู่ที่นิวยอร์กกับคุณปู่คุณย่าของเขาตามคำสัญญาที่ให้เอาไว้ " เฮ้ย ! ไอ้แดน ฉันคิดว่าแกจะเบี้ยวแล้วซะอีก " เขาเห็นสีหน้าของเพื่อนที่ดีใจปนกับความรู้สึกตกใจ ที่เห็นเขาเดินเข้ามา " ฉันจะพลาดวันเกิดแกได้ไงล่ะชะเอม ว่าแต่ ยังไม่มีใครมาเลยหรอ ? ไอ้หลินล่ะ " เขาถาม " ใจเย็น ๆ นะเพื่อน ไอ้หลินมันยังไม่มาหรอก นี่มันเพิ่งจะกี่โมงเอง แกมาเร็วไปนะ ฮ่า ๆ แต่ก็ดีนะ ฉันจะได้มีคนช่วยเตรียมงาน " ชะเอมพูด หลังจากที่แดเนียลออกมาจากงานปาร์ตี้ เขาอยากจะกลับไปดูบ้านหลังเก่าที่เคยอาศัยอยู่ตั้งแต่เด็ก ๆ อีกครั้ง ก่อนที่จะย้ายไปอยู่ที่นิวยอร์ก ความจริงคุณแม่ของเขาตัดสินใจจะปล่อยบ้านให้คนอื่นเช่า แต่เขาไม่ยอม และถึงแม้ว่าจะไม่มีใครอาศัยอยู่ในบ้าน เขากลับจ้างแม่บ้านให้คอยมาทำความสะอาดทุกอาทิตย์ เขาขับรถมาจอดที่หน้าบ้าน ภาพในอดีตย้อนเข้ามา เขาลงจากรถมองไปรอบ ๆ ด้วยความคิดถึง ระหว่างที่เขาได้ย้ายกลับมาเรียนที่เมืองไทย เขาก็ไม่เคยได้กลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย แต่ด้วยอะไรก็ดลใจก็ไม่รู้ ทำให้เขามายืนอยู่ที่นี่ เขาหันไปมองที่บ้านหลังข้าง ๆ ซึ่งเมื่อก่อนเขาแวะเวียนไปเที่ยวเล่นบ่อย ๆ เนื่องจากว่าบ้านหลังนี้เขามีลูกชายซึ่งมีอายุไล่เลี่ยกันกับเขา แต่ว่าบ้านมืดสนิทขนาดนี้สงสัยว่าพวกเขาคงจะหลับกันหมดแล้วล่ะ เขาออกมายืนอยู่ตรงระเบียงห้องนอนของเขา เขายืนรับลมอยู่สักครู่ ก่อนจะรู้สึกมึนที่หัว ก่อนหน้านี้ที่เขาอยู่ในงานปาร์ตี้ เขาคงดื่มหนักไปหน่อย เขาอาบน้ำอาบท่า ปิดไฟ เตรียมตัวเข้านอน แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นประตูตรงระเบียงที่ปิดไม่สนิท เขาลุกขึ้นเดินไปเพื่อจะปิดประตู เหลือบตามองไปเห็นไฟห้องนอนของบ้านหลังข้าง ๆ กำลังเปิดอยู่ มีผู้หญิงคนนึงเดินนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ เขาจำได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นคือคุณน้าอร แม่ของออฟ ที่เขาไปเล่นด้วยบ่อย ๆ น้าอรจะยังจำเขาได้ไหมนะ ต้องจำได้สิ มันผ่านมาไม่กี่ปีเอง ในระหว่างนั้น ผ่านในห้องของคุณน้าอร ซึ่งเธอกำลังนอนอยู่บนเตียง กลับมีผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาหาเธอ เขาคนนั้นกระชากผ้าขนหนูที่ปกปิดร่างกายของน้าอรออก แดเนียลตกตะลึง เขาเห็นทั้งสองคนประกบปากจูบกันอย่างดูดดื่ม ผู้ชายคนนั้นค่อย ๆ พรมจูบไปบนเรือนร่างอันเปลือยเปล่านั้น ใบหน้าของผู้ชายคนนั้นซุกไซร้อยู่ตรงหว่างขาของน้าอร ผู้ชายคนนั้นกำลังจับท่อนเอ็นของเขาเสียบแทงเข้าไปในช่องคลอดของน้าอร แต่แล้วเหมือนมีโทรศัพท์เข้า ยังไม่ทันได้ทำอะไร ผู้ชายคนนั้นก็รีบแต่งตัวแล้วออกไปทันที แดเนียลเห็นอาการของน้าอรที่ดูจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ก็แหงล่ะ กำลังจะเข้าได้เข้าเข็มอยู่แล้วเชียว เขาเห็นน้าอรเอามือลูบไล้โหนกนูนของตัวเองช้า ๆ เลือดในร่างกายของเขาสูบฉีด ความคิด ๆ นึงแว่บเข้ามาในหัว เขาแทบจะอยากหายตัวไปอยู่ตรงนั้นแทน ยิ่งเขาเห็นน้าอรจกร่องเสียวของตัวเองอย่างเมามันส์อย่างนั้น เขาก็แทบจะตั้งสติเอาไว้ไม่อยู่ ท่อนเอ็นของเขาตื่นตัวจนดันกางเกงออกมาอย่างเห็นได้ชัด และแล้วเขาก็ต้องสำเร็จความไคร่ตัวเอง โดยที่ยืนมองดูน้าอรอยู่แบบนั้น